Budowanie szminki -Lipstick Building

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Budowanie szminki
Budowanie szminki (51923067068).jpg
Budynek szminki
Informacje ogólne
Status Zakończony
Rodzaj Gabinet
Lokalizacja 885 Third Avenue, Manhattan, Nowy Jork, Stany Zjednoczone
Współrzędne 40 ° 45'28 "N 73 ° 58'08" W / 40,75778°N 73,96889°W / 40,75778; -73.96889 Współrzędne: 40 ° 45'28 "N 73 ° 58'08" W / 40,75778°N 73,96889°W / 40,75778; -73.96889
Zakończony 1986
Wzrost
Dach 138 m (453 stóp)
Szczegóły techniczne
Liczba pięter 34
projekt i konstrukcja
Architekt John Burgee i Philip Johnson
Inżynier budowlany Biuro Irwina Cantora

Lipstick Building, znany również jako 885 Third Avenue i 53rd at Third, to wysoki na 453 stóp (138 metrów) wieżowiec przy Third Avenue pomiędzy 53. Street i 54. Street w dzielnicy Midtown Manhattan w Nowym Jorku . Został ukończony w 1986 roku i ma 34 kondygnacje. Budynek został zaprojektowany przez Johna Burgee i Philipa Johnsona dla Hines Interests i był pierwszym projektem dewelopera Geralda D. Hinesa w Nowym Jorku. Przydomek budynku pochodzi od jego kształtu i koloru, który przypomina tubkę szminki.

Budynek ma prawie eliptyczną bryłę, z cofnięciami powyżej 19 i 27 piętra, a także dwukondygnacyjny penthouse z granitu. Struktura jest w rzeczywistości wielokątna; zarówno część podstawowa, jak i cofnięta mają ponad sto boków. Budynek stoi u podstawy na kolumnie o podwójnej wysokości, a fasadę wykonano z czerwonego granitu Imperial i stali nierdzewnej. Po północno-wschodniej stronie budynku znajduje się dziewięciokondygnacyjny prostokątny aneks. Budynek ma 580 000 stóp kwadratowych (54 000 m 2 ) powierzchni do wynajęcia, z których część została wybudowana w zamian za modernizację stacji Lexington Avenue/51st Street . Aby zabezpieczyć budynek przed wiatrami z północy, inżynier budowlany Irwin Cantor zaprojektował system podpór rurowych i centralny rdzeń nadbudówki budynku .

Hines Interests kupił teren od Citigroup w 1981 roku i zatrudnił Burgee and Johnson do zaprojektowania eliptycznego budynku biurowego dla tego terenu. Budowę rozpoczęto w maju 1984 roku, a budowę ukończono dwa lata później. W pierwszych kilku latach historii budynku powierzchnia biurowa była generalnie opłacalna. Hines sprzedał budynek w 2004 roku firmie Tishman Speyer, która odsprzedała część udziałów firmie Prudential Real Estate Investors . Metropolitan 885 Third Avenue LLC nabył następnie budynek w 2007 r. na podstawie złożonej umowy finansowania, w której grunty bazowe zostały oddzielnie sprzedane SL Green . Po tym, jak Metropolitan zbankrutował w 2010 roku, własność przejęły Inversiones y Representaciones Sociedad Anónima i Marciano Investment Group . Ceruzzi Properties i SMI USA nabyły grunt w 2015 roku, a SL Green przejął budynek w 2021 roku.

Strona

Lipstick Building znajduje się przy 885 Third Avenue w dzielnicy Midtown Manhattan w Nowym Jorku . Zajmuje zachodnią część bloku miasta ograniczonego Trzecią Aleją na zachodzie, 54. Ulicą na północy, Drugą Aleją na wschodzie i 53. Ulicą na południu. Działka w kształcie litery „L” zajmuje powierzchnię 26 108 stóp kwadratowych (2425,5 m 2 ) z pierzeją 200 stóp (61 m) na Trzeciej Alei i głębokości 160 stóp (49 m). Inne pobliskie budynki to 599 Lexington Avenue na południowym zachodzie, Citigroup Center na zachodzie i 919 Third Avenue dwie przecznice na północ.

Obok budynku znajduje się wejście do stacji metra Lexington Avenue/51st Street w Nowym Jorku (obsługiwane przez pociągi 6, <6> ​​, E i ​M ). Wejście kosztowało dewelopera budynku 7 milionów dolarów i zostało zbudowane w celu zwiększenia powierzchni w budynku. Zgodnie z normalnymi przepisami zagospodarowania przestrzennego, maksymalny współczynnik powierzchni (FAR) dla dowolnego budynku na terenie wieży wynosił 15. Deweloperzy otrzymali 20 procent premii za poprawę wejścia do metra, podnosząc FAR do 18. Wejście składa się z klatki schodowej i ruchome schody. Obok wejścia do metra znajduje się również zadbana donica, przylegająca do zakrzywionej promenady budynku.

Przed budową 885 Third Avenue na terenie znajdowały się niskie budynki. Citicorp, który zajmował 601 Lexington Avenue bezpośrednio na zachód, kupił teren w połowie 1980 roku za 7,2 miliona dolarów. Citicorp zamierzał wznieść tam budynek mieszkalny. W ciągu roku bank zdecydował się sprzedać działkę ze względu na wzrost wartości nieruchomości.

Architektura

Lipstick Building przy 885 Third Avenue został zaprojektowany przez Philipa Johnsona i Johna Burgee dla dewelopera Geralda D. Hinesa . Inżynier budowlany Irwin Cantor, inżynier mechanik Cosentini Associates, architekci krajobrazu Zion i Breen Associates oraz konsultant ds. oświetlenia Claude Engle byli również zaangażowani w rozwój budynku. Ma 34 piętra i mierzy 453 stopy (138 m) do dachu. Chociaż budynek był oficjalnie znany jako Pięćdziesiąta Trzecia w Trzeciej, jego niezwykła bryła i kolor fasady doprowadziły do ​​jego popularnej nazwy, Budynek Szminki. Jest to jeden z kilku budynków w Nowym Jorku, którym nadano przydomek na podstawie ich wyglądu.

Od 2020 roku, ze względu na kwestie prawne, budynek i grunt pod nim mają odrębnych właścicieli, a sam grunt jest podzielony na dwie części własnościowe. Działka o wymiarach 50 na 110 stóp (15 na 34 m) przy Trzeciej Alei, zajmująca około 21 procent terenu, jest własnością spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i jest wydzierżawiona SL Green, właścicielowi pozostałej części terenu.

Forma i fasada

Detal szczytu budynku

885 Third Avenue ma prawie eliptyczną bryłę, ponieważ w czasie budowy budynku nowojorski Wydział Planowania Mikiego rozważał zmianę lokalizacji środkowego Manhattanu. Bryła kontrastowała ze starszymi budowlami, które zazwyczaj projektowano w formach prostokątnych. Eliptyczny kształt pozwala przechodniom na 53. i 54. ulicy przecinać rogi i wpuszcza dodatkowe światło i powietrze do budynku. Burgee powiedział, że projekt stworzył „niezapomniany punkt orientacyjny wzdłuż nijakości Trzeciej Alei”, podczas gdy Johnson powiedział, że kształt był „odpowiedni dla ekscentrycznej Trzeciej Alei, ale nie dla poważnizej Park Avenue ”. Krytycy porównali bryłę budynku do tubki szminki i luksusowej wykładziny.

Budynek podzielony jest w pionie na trzy sekcje. Aby zachować zgodność z przepisami dotyczącymi zagospodarowania przestrzennego, Lipstick Building zawiera komplikacje powyżej 19. i 27. piętra, powyżej których trwa eliptyczna bryła. Chociaż budynek wydaje się być eliptyczny, podstawa i obie sekcje są w rzeczywistości wielokątne, ponieważ zewnętrzne ściany składają się z faset o szerokości 2 stóp i 7,5 cala (0,800 m). Najniższa sekcja zawiera 180 boków; część środkowa nad 19. piętrem ma 164 boki; a górna sekcja nad 27. piętrem ma 156 boków. Na dachu znajduje się dwupiętrowa przestrzeń mechaniczna, wyłożona granitem i w kształcie elipsy. W północno-wschodniej części obiektu znajduje się prostokątny, dziewięciokondygnacyjny aneks, którego podstawę stanowi przestrzeń restauracyjna.

U podstawy budynek wsparty jest na 28 kolumnach ze stali nierdzewnej i granitu, każda o wysokości 8,5 metra. Kolumny wystają przed przeszklony hol. Wierzchołki kolumn zawierają stalowe opaski. Za kolumnami znajduje się arkada, która otacza 300-stopniowy odcinek obwodu budynku. Do podcienia przylegają nasadzenia zarówno na ulicy 53, jak i 54. Zewnętrzna część budynku to ciągła ściana z czerwonego cesarskiego granitu i stali nierdzewnej. Okna wstęgowe otoczone są szarymi ramkami. Pomiędzy podłogami znajdują się czerwone spandrele, obramowane paskami ze stali nierdzewnej.

Cechy

Budynek ma 580 000 stóp kwadratowych (54 000 m 2 ) powierzchni. Witryna mogła pomieścić 500 000 stóp kwadratowych powierzchni użytkowej bez żadnych premii zagospodarowania przestrzennego, ale Hines Interests zezwolono na dodanie 71 544 stóp kwadratowych (6.646,7 m 2 ) w zamian za ulepszenia sąsiedniego wejścia do metra. W holu budynku znajdowały się płytki podłogowe ozdobione wzorem szachownicy oraz szklana mozaika na suficie. Część holu została przekształcona w kawiarnię w 1992 roku. Kiedy otwarto 885 Third Avenue, znajdowały się tam cztery windy z marmurowymi panelami. Każda kabina windy miała inny kolor marmuru (zielony, brązowy, czerwony lub różowy). Windy znajdują się po wschodniej (tylnej) stronie budynku, dzięki czemu reszta wieży może wznosić się z przeszkodami.

885 Nadbudowa Trzeciej Alei jest żelbetowa. Zawiera system podparcia rury i centralny rdzeń, który zwęża się na wyższych poziomach. Ze względu na nietypowy kształt budynku i jego położenie po wschodniej stronie Trzeciej Alei, wiatry z północy powodowałyby niezwykle dużą presję na wschód. W rezultacie inżynier budowlany Irwin Cantor zdecydował się dodać rdzeń centralny, który pochłania większość obciążeń konstrukcyjnych. Centralny rdzeń zawiera windy i schody awaryjne. Również ze względu na niekonwencjonalny kształt budynku, przestrzeń biurowa i wyposażenie mechaniczne musiały zostać dostosowane do eliptycznej formy każdego piętra.

Historia

Rozwój

Widziane z południa

W styczniu 1981 roku Gerald Hines kupił od Citicorp teren pod 885 Third Avenue za 28 milionów dolarów. Ziemia kosztowała ponad 1000 USD za stopę kwadratową (11 000 USD/m 2 ), co jest rekordową ceną za grunty w środkowym Manhattanie. Cena ta nie zawierała kosztu dzierżawy w środku bloku, który został nabyty osobno. W tym czasie Hines opracował 273 projekty w całych Stanach Zjednoczonych, ale nigdy wcześniej nie rozwijał struktury w Nowym Jorku. Według Hinesa: „Chcielibyśmy zrobić coś, z czego jesteśmy dumni i na co miasto będzie wyglądało przychylnie”. Teren mógłby zostać zagospodarowany budynkiem biurowym o powierzchni do 460 000 stóp kwadratowych (43 000 m 2 ). W kwietniu Burgee i Johnson przedstawili na tym terenie projekty eliptycznego budynku, ale budowa nie miała się rozpocząć przez kilka lat, ponieważ umowy najmu dotychczasowych najemców jeszcze nie wygasły. Do sierpnia 1981 roku szczegóły projektu nie zostały jeszcze sfinalizowane. Kenneth Hubbard, który kierował nowojorskim biurem Hines, powiedział, że eliptyczna bryła była jedyną pewnością projektu.

W 1983 roku Hines Interests ogłosiło, że w następnym roku rozpocznie budowę 25-30-piętrowego budynku o powierzchni 500 000 stóp kwadratowych (46 000 m 2 ). W tym czasie rzecznik Hines powiedział The New York Times : „Nie mamy jeszcze najemców. Czy znasz jakichś?” Hines Interests zapłacił milion dolarów za przeniesienie jednego mieszkańca na stronie, Paula Brine'a, który płacił 90,14 dolarów miesięcznie za mieszkanie na stronie i odmówił przeprowadzki. Hines Interests rozpoczęło budowę wieży w maju 1984 r., mimo że nadal nie było najemców; kontrastowało to z typowym podejściem firmy, w której przed rozpoczęciem budowy podpisała umowę z głównym najemcą. W tym czasie budowała biurowiec dla EF Hutton przy 40 West 53rd Street, a Hines Interests uznał oba projekty za „podobne zobowiązanie”.

Wciąż nie było pewności co do wysokości budynku w trakcie budowy fundamentów, ponieważ Hines Interests i jej partner Sterling Equites chcieli zwiększyć współczynnik powierzchni budynku o 20 procent w zamian za ulepszenie sąsiednich stacji metra. Pozwoliłoby to deweloperom na dodanie 75 000 stóp kwadratowych (7 000 m 2 ), przy maksymalnej powierzchni 58 000 stóp kwadratowych (54 000 m 2 ). Premia została ostatecznie zatwierdzona. Architektem projektu była Ronnette Riley z Burgee Johnson Architects, która nadzorowała rozwój budynku. Aby przyciągnąć najemców, firma Hines Interests otworzyła centrum marketingowe na 31. piętrze pobliskiego Seagram Building, gdzie firma wystawiła modele w zmnizonej skali 40 West 53rd Street i 885 Third Avenue. Deweloperzy przewidywali, że mogą pobierać od 45 do 60 USD za stopę kwadratową (480 do 650 USD/m 2 ) za powierzchnię. Najemcy zapłacili zmodyfikowaną dzierżawę netto, ale Hines Interests zwrócił wszelkie nadpłaty z tytułu podatków, kosztów mediów i kosztów operacyjnych.

Operacja Hines

Budynek ukończono w 1986 roku. 885 Third Avenue we wczesnych latach spotkał się z mieszaną krytyką i ze względu na swój nietypowy kształt otrzymał przydomek „Budynek Szminki”, ale powierzchnia biurowa była opłacalna. Około 65 procent powierzchni budynku zostało wynajęte kilkunastu najemcom do połowy 1986 roku. Wśród pierwszych najemców znalazło się centrum telekomunikacyjne obsługiwane przez Telecom Plus ; Pierwszy Interstate Bank Limited; agencja reklamowa Hill, Holliday, Connors, Cosmopolus; firma maklerska Bernard L. Madoff Investment Securities ; oraz Fundacja Nathana Cummingsa . John Burgee i Philip Johnson przenieśli biura architektoniczne swojej firmy do wieży, co urzędnicy Hines uznali za „silne poparcie”. Do końca roku trzy czwarte budynku było zajęte. Ze względu na spadający popyt na powierzchnię biurową, Hines Interests nie spodziewał się już wynajmować powierzchni kilku dużym najemcom.

Włoska restauracja o nazwie Toscana Ristorante została otwarta po stronie 54. ulicy budynku w 1987 roku, a kawiarnia została otwarta po stronie 53. Street w 1999 roku. Na początku lat 90. Johnson powiedział o budynku: „Kiedy mówisz, że pracujesz w szmince budynku, ludzie dokładnie wiedzą, gdzie jesteś”. Kawiarnia Lipstick Cafe została otwarta w lobby w 1992 roku. W następnym roku Toscana Ristorante została zastąpiona restauracją Vong, zaprojektowaną przez Davida Rockwella i Jaya Haversona. Na początku 2000 roku wśród najemców biurowych znaleźli się kancelaria Bingham McCutchen, kancelaria Latham & Watkins, firma komputerowa Unisys i firma finansowa Morgan Stanley .

2000s

Widziane od wschodu, z Citigroup Center za nim

W styczniu 2004 roku Tishman Speyer podpisał umowę na zakup budynku. Do tego czasu właściciele ziemscy w Nowym Jorku kupowali budynki w oczekiwaniu na rosnące stawki czynszu. Później w tym samym roku Hines Interests sprzedał budynek Tishmanowi Speyerowi za 235 milionów dolarów. Latham & Watkins podpisał 15-letnią umowę najmu na ponad połowę budynku, czyli 319.665 stóp kwadratowych (29 697,9 m 2 ), pod koniec 2004 r. w związku z rosnącym popytem na powierzchnię biurową na środkowym Manhattanie. TMW Property Funds, fundusz zarządzany przez Prudential Real Estate Investors, kupił 49 procent udziałów w budynku od Tishmana Speyera w połowie 2005 roku za 164 miliony dolarów. Sprzedaż wyceniła budynek na 335 milionów dolarów. Prudential reprezentował w transakcji grupę niemieckich inwestorów. Do tego czasu budynek był zajęty w 95 procentach. Tishman Speyer postanowił wystawić 885 Third Avenue na sprzedaż w marcu 2007 roku. Prudential chciał sprzedać budynek, a eksperci od nieruchomości przewidywali, że nieruchomość może zostać sprzedana za ponad 500 milionów dolarów.

Konsorcjum znane jako Metropolitan 885 Third Avenue LLC kupiło budynek w lipcu 2007 roku za 648,5 miliona dolarów, finalizując zakup w następnym miesiącu. Po sprzedaży izraelskie firmy Tao Tsuot i Financial Levers posiadały łącznie 70 procent udziałów w budynku. Pozostała część należała do Metropolitan Real Estate Investments, Marciano Investment Group oraz trzeciego inwestora. Sprzedaż obejmowała opcję nabycia gruntu przez właścicieli w 2020 r. lub później. W ramach tej samej umowy SL Green nabył odsetki za 79 procent gruntu bazowego, a także dzierżawę pozostałych 21 procent terenu za 317 milionów dolarów. SL Green posiadał 55 procent udziałów w opłatach i dzierżawy, podczas gdy jego partner Gramercy Capital Corp. posiadał pozostałe 45 procent. Transakcja ta była częścią skomplikowanego pakietu finansowania samego budynku. Właściciele budynku nabyli także pierwszą pożyczkę hipoteczną w wysokości 210 milionów dolarów od Royal Bank of Canada (RBC), a także preferencyjną pożyczkę kapitałową o wartości 60 milionów dolarów od Goldman Sachs . Zakup terenu, pierwsza pożyczka hipoteczna i preferowana pożyczka kapitałowa wyniosły 587 milionów dolarów finansowania. Wachovia zaoferowała sfinansowanie 90 procent ceny zakupu budynku, ale ostatecznie wycofała się z umowy.

Chociaż większość powierzchni była już długoterminowo wynajmowana przez Latham & Watkins, nowi właściciele wyrazili przekonanie, że pozostałą powierzchnię, zajmowaną przez różnych małych najemców, można wynająć po wysokich stawkach. Około 42 procent powierzchni budynku miało zostać udostępnione do wynajęcia do 2013 roku. Metropolitan zrefinansował budynek w lipcu 2008 roku pożyczką pomostową od Goldman Sachs. W tym czasie budynek był zajęty w 97 procentach, a dostępne było tylko 1280 m2 wolnej powierzchni. Około dwie trzecie budynku zajmował tylko jeden najemca, Latham & Watkins. Bernard L. Madoff Investment Securities, który zajmował trzy piętra, został złożony w 2008 roku po tym, jak jego prezes Bernie Madoff prowadził program Ponzi o wartości 65 miliardów dolarów . Następnie Federalne Biuro Śledcze przejęło część przestrzeni Madoffa, gdy badało zarzuty oszustwa przeciwko Madoffowi. Brokerzy wyrazili obawy, że połączenie budynku z Madoffem odstraszy najemców. Dochody z czynszów przy 885 Third Avenue spadały w kolejnych latach, częściowo w wyniku skandalu z Madoffem, ale także ze względu na wzrost liczby pustostanów spowodowany kryzysem finansowym lat 2007-2008 . Wolfgang's Steakhouse przejął dawną przestrzeń Vonga w budynku pod koniec 2009 roku.

2010s do chwili obecnej

Metropolitan 885 Third Avenue LLC nie spłaciła swojego pierwszego kredytu hipotecznego w 2010 roku, a RBC pozwał w czerwcu, aby przejąć budynek. Metropolitan złożył wniosek o upadłość w listopadzie. Argentyńska grupa Inversiones y Representaciones Sociedad Anónima (IRSA) oraz Marciano Investment Group nabyły większościowy udział w budynku w ramach transakcji, która wyceniła budynek na 395 milionów dolarów. SL Green skonsolidowała swoją własność gruntu, który został wyceniony na 352 miliony dolarów. Pomimo kontrowersji Madoffa, po przejęciu przez IRSA i Marciano budynek był nadal zajęty w ponad 90 procentach. Część wolnej powierzchni biurowej została wykorzystana na wystawę sztuki w 2011 roku, a w następnym roku w holu odbyła się wystawa poświęcona twórczości Philipa Johnsona. W 2010 roku w holu budynku otwarto kawiarnię; w 2014 roku została zastąpiona przez restaurację Crimson & Rye, prowadzoną przez szefa kuchni Charliego Palmera . Aby przyciągnąć najemców, IRSA i Marciano zatrudnili biuro architektoniczne Gensler do przeprojektowania części powierzchni biurowej. Właściciele następnie wydzierżawili tę przestrzeń jako gotowe biura, każde o powierzchni kilku tysięcy stóp kwadratowych.

Herald Square Properties, agent zarządzający budynkiem, poinformował w 2014 roku, że istnieje zapotrzebowanie na pełne kondygnacje w budynku. W następnym roku budynek został wynajęty w 97 procentach, w tym cała stara powierzchnia Madoffa. SL Green sprzedał pakiet kontrolny w dzierżawie gruntu Ceruzzi Properties i SMI USA za 453 miliony dolarów w październiku 2015 roku. Sprzedaż, która pomogła sfinansować zakup SL Green przy 11 Madison Avenue, została sfinalizowana w lutym następnego roku. Ceruzzi, SMI USA i SL Green posiadały 78,9 procent witryny, a resztę dzieliły z innym właścicielem. Ceruzzi wydzierżawił grunt z powrotem IRSA i uzyskał czteroletnią pożyczkę w wysokości 272 mln USD od Credit Suisse w 2017 r. Budynek nadal przyciągał najemców, takich jak fundusz hedgingowy Alden Global Capital i kancelaria prawna Noerr . Latham i Watkins ogłosili w 2018 r., że przeniesie się na 1271 Avenue of the Americas, zwalniając większość powierzchni biurowej 885 Third Avenue. W obliczu słabnącej argentyńskiej gospodarki IRSA i Marciano zdecydowały się nie skorzystać z opcji zakupu gruntu pod 885 Third Avenue w 2019 roku. Zamiast tego Ceruzzi wystawił grunt na sprzedaż w tym samym roku.

W związku z globalną pandemią COVID-19 w 2020 r. IRSA nie wypłaciła pożyczki na dzierżawę gruntu, która została wysłana do specjalnego serwisu w czerwcu 2020 r. Kolejne spory pojawiły się, gdy 3 Company LLC, która była właścicielem 21 proc. strony, próbował pięciokrotnie podnieść roczny czynsz gruntowy za swoją część terenu, na podstawie oceny przeprowadzonej przed wybuchem pandemii. SL Green złożył pozew twierdząc, że działka nie została prawidłowo wyceniona. Ceruzzi ledwo uniknął niespłacenia pożyczki, którą SL Green nabył w marcu 2021 r. Później w tym samym roku SL Green ogłosił na Twitterze, że odnowi lobby; firma zaczęła wynajmować powierzchnię w budynku na początku 2022 roku.

Uderzenie

Newsday podał 885 Third Avenue jako przykład „stycznego podejścia” Johnsona, odnosząc się do wywiadu dla serialu telewizyjnego PBS American Masters z 1986 r., w którym Johnson opisał swoje podejście do architektury: „Czasami trzeba być stycznym do świata lub do siebie. oszaleję." Vincent Scully napisał dla The New York Times Magazine, że budynek był „wirujący w typie Houston”, albo na cześć południowo-zachodniej części miasta, albo nawiązując do reputacji Trzeciej Alei jako „ulicy granicznej”. New York Times porównał lobby pobliskiej 666 Fifth Avenue, przeprojektowanej pod koniec lat 90., do projektu 885 Third Avenue. New York Daily News napisał w 2012 roku, że budynek „nie jest tylko intrygującą konstrukcją; to doskonały przykład architektury modernistycznej”.

Odwrotnie, Carter Wiseman opisał budynek jako „obcy absurd” w artykule American Heritage, w którym skrytykował Johnsona jako „najbardziej przereklamowanego architekta”. Michael Sorkin skrytykował projekt, mówiąc: „Na poziomie kształtu budynek jest w porządku, dobry kształt i wyrazisty. Ale projekt gubi go w szczegółach”. Eric Nash napisał w 2005 roku, że „nieciągłość jest podkreślana na każdym poziomie”, od kolumn u podstawy po wewnętrzny układ budynku.

Bibliografia

Uwagi

Cytaty

Źródła

Zewnętrzne linki