Oecophylla smaragdina -Oecophylla smaragdina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Oecophylla smaragdina
Mrówka czerwona tkaczka, Oecophylla smaragdina.jpg
O.smaragdina7.jpg
Klasyfikacja naukowa edytować
Królestwo: Animalia
Gromada: Stawonogi
Klasa: Owady
Zamówienie: Błonkoskrzydłe
Rodzina: Formicidae
Podrodzina: Formicinae
Rodzaj: Oecophylla
Gatunek:
O. smaragdina
Nazwa dwumianowa
Oecophylla smaragdina
Fabrycjusz, 1775
Mapa przedstawiająca zasięg Oecophylla
Mapa zasięgu Oecophylla . O. longinoda na niebiesko, O. smaragdina na czerwono.

Oecophylla smaragdina ( nazwy zwyczajowe to mrówka tkaczka, mrówka tkaczka, mrówka zielona, ​​mrówka drzewna, semut rangrang, semut kerangga i pomarańczowy gaster ) to gatunek mrówek nadrzewnych występujących w tropikalnej Azji i Australii. Te mrówki tworzą kolonie z wieloma gniazdami na drzewach, a każde gniazdo składa się z liści zszytych razem przy użyciu jedwabiu produkowanego przez larwy mrówek .

Opis

Robotnicy i główni robotnicy są w większości pomalowani na pomarańczowo. Pracownicy mają 5-6 mm (0,20-0,24 cala) długości; opiekują się larwami i pluskwami ​​hodowlanymi w poszukiwaniu spadzi . Główni pracownicy mają 8-10 mm (0,3-0,4 cala) długości, z długimi, mocnymi nogami i dużymi żuchwami. Żerują, montują i rozbudowują gniazdo. Królowe mają zazwyczaj 20-25 milimetrów (0,8-1,0 cala) długości i zwykle zielonkawo-brązowe, co daje gatunkowi nazwę smaragdina ( łac . szmaragd ).

Dystrybucja i siedlisko

Oecophylla smaragdina występuje szeroko w tropikalnej Azji i Australii, a jej zasięg rozciąga się od Indii, przez Indonezję i Filipiny, po Terytorium Północne i Queensland w Australii. Jest gatunkiem nadrzewnym, gniazdującym wśród listowia drzew. Gniazda budowane są w nocy, przy czym główni robotnicy tkają na zewnątrz, a drobni robotnicy wypełniają wewnętrzną strukturę. Kolonia mrówek może mieć kilka gniazd na jednym drzewie lub gniazda mogą być rozrzucone na kilku sąsiednich drzewach; kolonie mogą sięgać nawet pół miliona osobników. W jednym przypadku kolonia zajmowała 151 gniazd rozmieszczonych na dwunastu drzewach. Każda kolonia ma jedną królową w jednym z tych gniazd, a jej potomstwo jest przenoszone do innych gniazd kolonii. Przeciętny czas życia dojrzałej kolonii może wynosić osiem lat.

Ekologia

Mrówki tkaczki tego gatunku są ważną częścią ekosystemu w koronach drzew w wilgotnych regionach tropikalnych. Gniazda tego gatunku są budowane przez robotnice, a liście są splecione ze sobą i zabezpieczone jedwabiem wytwarzanym przez larwy. Najpierw rząd mrówek ustawia się w szeregu wzdłuż krawędzi zielonego liścia i chwytając pobliski liść, złącz oba liście, krawędź do krawędzi. Inni robotnicy po drugiej stronie liści, z których każda trzyma larwę w pysku, przykładają kolejno końce odwłoków larw do krawędzi każdego liścia. W ten sposób powstaje szew z cienkich jedwabnych nici, które zabezpieczają liście razem. W podobny sposób dołącza się więcej liści, aby powiększyć gniazdo.

Mrówki tkaczki żywią się owadami i innymi bezkręgowcami, a ich ofiarami są głównie chrząszcze, muchy i błonkoskrzydłe . Nie kłują, ale mają bolesne ugryzienie, przez które mogą wydzielać drażniące chemikalia z brzucha. W Singapurze kolonie często znajdują się w hibiskusach morskich i wielkich morindach, które wabią mrówki nektarem, które w zamian otrzymują ochronę przed owadami roślinożernymi. W Indonezji wśród drzew podtrzymujących kolonie są banany, kokosy, palmy olejowe, kauczukowce, kakao, teak, jackfruit, mango, wawrzyn chiński, petai, jengkol, duku, rambutan, jambu air i kedondong .

Mrówki żywią się również mszycami, owadami łuskowatymi i innymi homoptera, aby żywić się wytwarzaną przez nie spadzią, zwłaszcza w koronach drzew połączonych lianami. W tym celu odpędzają inne gatunki mrówek z części baldachimu, w których żyją te owady wysysające soki. Inny związek dotyczy larw niektórych motyli niebieskich . W Australii pospolity dąb błękitny, jasny dąb błękitny i purpurowy dąb są obowiązkowymi towarzyszami i występują tylko w tych częściach kraju, w których występuje mrówka tkaczka. Schronienia mogą być budowane przez mrówki w pobliżu ich gniazd, specjalnie w celu ochrony tych zasobów.

Niektóre gatunki pająków skaczących, takie jak kojarzenie myrmekofilne Cosmophasis bitaeniata, żerują na zielonych mrówkach drzewnych, naśladując je zwodniczymi zapachami chemicznymi. To jest przykład agresywnej mimikry . Przebrane za jednego z nich pająki skaczące uzyskują dostęp do swoich gniazd, aby zjeść larwy i złożyć własne jaja obok gniazda, aby pająki mogły łatwo dotrzeć do larw mrówek. Skaczący pająk Myrmaplata plataleoides jest batesowskim naśladowcą tego gatunku . Ten pająk wizualnie naśladuje tę mrówkę poprzez skurczone części ciała, aby stworzyć iluzję struktury ciała błonkoskrzydłego . Ma również dwie czarne plamki, które imitują oczy z boku głowy. Pająk ten kradnie również potomstwo mrówek, aby uzyskać zapach kolonii. Mimo to na ogół omijają gniazda mrówek tkaczek.

Zastosowania

Mrówki tkaczki mogą gryźć ludzi, gdy są zaniepokojone. Angkor Wat, Kambodża

Larwy i poczwarki są zbierane i przetwarzane na pokarm dla ptaków i przynętę na ryby w Indonezji, są wykorzystywane w tradycyjnej medycynie chińskiej i indkiej oraz spożywane jako przysmak w Tajlandii i innych krajach.

Na Jawie w Indonezji larwy i poczwarki tych mrówek są znane jako kroto i są zbierane komercyjnie do wykorzystania jako pokarm dla ptaków śpiewających w niewoli i jako przynęta wędkarska. Ptaki śpiewające są bardzo popularne na Jawie, a larwy mrówek zapewniają dobrze zbilansowaną dietę zawierającą białka, minerały i witaminy. Kroto można kupić w sklepach zoologicznych lub zebrać na wsi. Jako przynętę na ryby larwy miesza się z jajami kurzymi, kukurydzą, fasolą i miodem.

W niektórych częściach Indii dorosłe mrówki są używane w medycynie tradycyjnej jako lekarstwo na reumatyzm, a olejek z nich wytwarzany jest używany przy infekcjach żołądka i jako afrodyzjak . W Tajlandii i na Filipinach jedzone są larwy i poczwarki, które mają smak określany jako kremowy, kwaśny i cytrynowy.

W niektórych częściach zasięgu występowania tej mrówki kolonie są wykorzystywane jako naturalna forma zwalczania szkodników . Uprawy, które zostały w ten sposób zabezpieczone, to m.in. cowpea, orzechy nerkowca, cytrusy, mango, kokos, kakao i kawa . Ntarszym pisemnym zapisem użycia tych mrówek do zwalczania szkodników jest ich użycie w Chinach w 304 AD do zwalczania szkodników w cytrusach.

Mrówki są agresywne w stosunku do ludzi, a na Sri Lance zrezygnowano z ochrony mrówek w kulturze kawy, ponieważ zbieranie roślin okazało się zbyt „bolesne”.

Galeria

Bibliografia

Zewnętrzne linki